Canım Ortmenim

Karşında saatte 100 km hızla iş anlatmaya çalışırken,
Sen her cümleden sonra ‘peki, tamam, evet’ deyip beni paniğe sokarken,
Bir ‘aferin’ aldığımda kendimi dünyanın en çalışkan ögrencisi gibi hissederken,
‘Bunu yapamıyoruz’ nasıl derim diye meydan savaşları verirken,
Ama yine de canım örtmenim deyip yanaklarını sıkabiliyorken,
Gayet iyiydik… Nereye şimdi, sorabilir miyim?

‘Tombişim yeni bir yöntem keşfettim, hadi diyet yapıyoruz’ diye diye bana 7 kilo verdirebilmişken, ama hala 3 kilo daha varken,
'Shared luxury' projemiz için daha yatlar, katlar bulamamışken,
Turkcell camiasi hala bir markete kavuşamamışken,
Üstelik sana daha fatura zarflarını gösterememişken,
Yapacak daha çok isimiz var diye mızmızlanabilir miyim?

Soylenmek için çok şey var.
Ama ben Nazlı’nın öğrencisiyim..
O yuzdeeeen… ‘Yaşasınnn’ diyenlerden olmak istiyorum…

Çünkü,
Yaptığın resimlerini görmeye gelecegim.
Toplantım var diye en tatlı yerinde kesemeyeceksin anlattıklarını,
Belki feng shui yapacağız beraber, ya da tasarım dünyasında kendimizi kaybedeceğiz..
Kütüphane’ne not bırakacağım ‘xx kitabı aldım, geri getireceğim’diye,
Sonra senden bir not bulacağım, ‘Tamam bebişim, oku, bana da anlat’ diyen..
Üstelik yeni boya kalemleri ile yazılmış olacak:)
Levo’nu, Serhat’ını dinleyeceğim.. Çektiğin fotoğraflarına bakacağız. Hem de iPad’inde:)
Senden esinleneceğim, cesaret alacağım, hayallerimi yapabileceğimi hissedeceğim,
Ve her zaman benim ‘canım örtmenim’ olacaksın…


Özlem